Kalisko-Ostrowski Klub Fajki 2010

Instrumentaliści, wokaliści and ...

Andrés Segovia Torres, 1. markiz Salobreña (21 lutego 1893 - 2 czerwca 1987), hiszpański wirtuoz gitarzysta klasyczny.

Andrs_Torres_Segovia-hiszp.gitarzysta1.jpg

 

 Andrs_Torres_Segovia-hiszp.gitarzysta.jpg

Uważany za jednego z najwybitniejszych gitarzystów wszech czasów, jest postrzegany jako prekursor gitary klasycznej. Wielu profesjonalnych gitarzystów klasycznych to studenci Segovia, czy uczniowie jego uczniów. Pierwsze koncerty gitarowe dał w wieku 16 lat i do końca życia nie rozstawał się z gitarą.

Anthony Braxton (ur. 4 czerwca 1945 w Chicago) – amerykański kompozytor, saksofonista, klarnecista, flecista, pianista i filozof.

Anthony_Braxton-jazzman2.jpg

Braxton jest jednym z najbardziej płodnych amerykańskich żyjących muzyków-kompozytorów; jego dorobek, licząc od lat 60., to ponad 100 albumów. Spośród bogatego instrumentarium, którym się posługuje, wymienić należy flet, saksofony: sopraninowy, sopranowy, C-Melody, altowy Es i F, barytonowy, basowy i kontrabasowy oraz klarnety: sopranowy, sopranowy Es i kontrabasowy.

Krytyk Chris Kelsey napisał o nim: „Pomimo faktu, że Braxton zademonstrował autentyczną, wręcz osobliwą zdolność grania klasycznych form (inspirowaną twórczością muzyków takich jak Warne Marsh, John Coltrane, Paul Desmond, czy Eric Dolphy) – nigdy tak naprawdę nie został zaakceptowany przez jazzowe elity, ponieważ zadurzył się w muzyce niejazzowych artystów, takich jak John Cage czy Karlheinz Stockhausen. Większość jazzmenów głównego nurtu (chociażby Wynton Marsalis) uważa wręcz, że muzyka Braxtona nie ma nic wspólnego z jazzem. Jak zwał, tak zwał; nie sposób kwestionować jego oryginalności. Anthony Braxton stworzył muzykę o gigantycznej wprost złożoności i pasji niepodobnej do niczego, co dotychczas znane”.

Archie Vernon Shepp (ur. 24 maja 1937 w Fort Lauderdale) – afroamerykański muzyk jazzowy i bluesowy, saksofonista (głównie tenorowy), pianista, wokalista, kompozytor, poeta, dramaturg. Jedna z czołowych postaci free jazzu (improwizator, kompozytor, propagator).

Jako nastolatek chodził do szkoły (Germantown High School) w Germantown (obecnie dzielnica Filadefii). Jego ojciec grał na banjo, śpiewał bluesa. Jeszcze jako dziecko Archie słuchał w domu muzyki Duke’a Ellingtona, Oscara Pettiforda, Bena Webstera i in. Zaczął uczyć się gry na fortepianie mając dziesięć lat. Zanim ostatecznie wybrał saksofon tenorowy grał wcześniej na klarnecie i saksofonie altowym. Mając 16 lat przyjaźnił się z Lee Morganem (o rok od niego młodszym, ale już dobrym, utalentowanym trębaczem), dzięki któremu rozwinął swoje muzyczne umiejętności i wiedzę. W 1959 otrzymał dyplom z zakresu literatury dramatycznej. W Nowym Jorku Shepp podejmował pracę nauczyciela angielskiego w szkołach publicznych, bywał pracownikiem socjalnym, sam również korzystał z pomocy opieki społecznej. Przez jakiś czas grał na saksofonie altowym z zespołami grającymi na zabawach tanecznych. Brał też udział w jam sessions w jazzowych klubach. Karierę profesjonalnego muzyka rozpoczął w 1960, gdy dołączył do grupy awangardowego pianisty Cecila Taylora. Grał z wielkimi świata jazzu. Brał udział w nagraniu około 150 albumów.

Riley B. King znany jako B.B. King (ur. 16 września 1925 w Itta Bena w stanie Missisipi, zm. 14 maja 2015 w Las Vegas) – amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy. Został obdarzony nieformalnym tytułem: King of Blues – król bluesa.

B.B.King.jpg

Muzyka Kinga zaliczana jest do stylów Memphis Blues, Modern Electric Blues i Soul Blues. W 1980 B.B. King został wprowadzony do Blues Hall of Fame, a w 1987 do Rock and Roll Hall of Fame[3]. W 2003 pojawił się na 3., a w 2011 na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[4]. Zaliczany do trzech królów bluesa, razem z Albertem Kingiem i Freddiem Kingiem. Był jednym z ulubionych wykonawców Jimiego Hendriksa. Jego dyskografia to blisko 100 albumów.

Bee Gees – brytyjska grupa softrockowa, złożona z trzech braci Robina, Barry’ego i Maurice’a Gibbów. Grupa powstała w 1958 roku, a rozwiązana została 21 stycznia 2003 roku po śmierci Maurice’a.

BeeGees-Well_BarryRobin.jpg

Zanim bracia Gibb stali się znani pod nazwą Bee Gees, występowali jako „Brothers Gibb”, „Blue Cats” oraz „The Rattlesnakes” i mieszkali w australijskim Brisbane. Po powrocie do Anglii grupa początkowo wzorowała się na amerykańskim duecie The Everly Brothers, lecz później uwidocznił się także wpływ zespołów The Beatles i The Beach Boys oraz duetu Simon & Garfunkel. Muzyka grupy oparta na wielogłosowych harmoniach śpiewanych falsetem, z raczej delikatnym akompaniamentem instrumentalnym. Będąc odnoszącym sukcesy komercyjne zespołem pod koniec lat 60. i na początku kolejnej dekady, stali się pod koniec lat 70. czołowym wykonawcą światowej muzyki rozrywkowej. Stało się tak dzięki nagraniu utworów w stylu disco, które trafiły na ścieżkę dźwiękową do filmu Gorączka sobotniej nocy. Ten spektakularny sukces doprowadził także do włączenia grupy w 1997 roku w poczet członków muzeum Rock and Roll Hall of Fame. Całkowita liczba sprzedanych płyt zespołu Bee Gees szacowana jest na ponad 220 milionów sztuk.

Camillo Jean Nicolas Felgen (ur. 17 listopada 1920 w Tetange, zm. 16 lipca 2005 w Esch-sur-Alzette) – luksemburski piosenkarz, autor tekstów, prezenter radiowy i telewizyjny. Dwukrotnie reprezentował Luksemburg w Konkursie Piosenki Eurowizji: w 1960 i 1962.

Camille_CAMILLO_Felgen-muzyk.jpg

Napisał ponad 2000 utworów, dla takich wykonawców, jak np. Peter Alexander, czy Connie Francis. Jest także autorem niemieckich tekstów piosenek zespołu The Beatles „I Want to Hold Your Hand” („Komm gib mir deine Hand”) i „She Loves You” („Sie liebt dich”).

Charles Mingus Jr. (ur. 22 kwietnia 1922 w Nogales, zm. 5 stycznia 1979 w Cuernavaca[1]) – amerykański kontrabasista jazzowy, kompozytor, bandlider i pianista.

Charlie_Mingus-muzyk2.jpg Charlie_Mingus-muzyk.jpg

Był także znanym aktywistą antyrasistowskim. Jego dorobek muzyczny to około 80 albumów i około 30 jako muzyk towarzyszący.

Clarence "Gatemouth" Brown (18 kwietnia, 1924 - 10 września 2005), amerykański muzyk z Luizjany i Teksasu. - najbardziej znany jako bluesowy muzyk.

Clarence_Brown-am.muzyk_bluesowy.jpg

Jego muzyka obejmowała różne style muzyczne, które łączył z blusem: country, jazz, muzyka Cajun i R & B. Nie stronił też od rock and roll, rocka, folku, bluesa elektrycznego i Texas blues. Był cenionym multiinstrumentalistą, który grał na takich instrumentach jak: gitara, skrzypce, mandolina, altówka oraz harmonijce i perkusji. Zdobył nagrodę Grammy dla Najlepszego Albumu Tradycyjnego Bluesa w 1983 roku za album, Alright Again!

David Byrne (ur. 14 maja 1952 w Dumbarton, Szkocja[1]) – muzyk amerykański szkockiego pochodzenia.

W 1974 roku wraz z Chrisem Frantzem i Tiną Weymouth założył Talking Heads, do którego później dołączył Jerry Harrison. Nagrywał również inne albumy, jak na przykład ceniony przez krytyków My Life In The Bush Of Ghosts[potrzebne źródło] nagrany wraz z Brianem Eno z wykorzystaniem samplingu.

Jest też producentem muzycznym (np. minialbum Mesopotamia z 1982 roku zespołu The B-52's).

Byrne jest również założycielem wytwórni płytowej Luaka Bop wydającej płyty takich artystów jak Jim White czy Zap Mama. W 2001 roku utwór Byrne'a Like Humans Do został wykorzystany przez Microsoft do zaprezentowania Windows Media Playera.

John Birks "Dizzy" Gillespie (ur. 21 października 1917 w Cheraw, Karolina Południowa, zm. 6 stycznia 1993 w Englewood, New Jersey) – amerykański trębacz, kompozytor i wokalista jazzowy, współtwórca stylu bebop. Laureat NEA Jazz Masters Award 1982.

Dizzy_Gillespie-muzyk_jazzowy.jpeg

W wieku dwunastu lat zaczął grać na puzonie, ale mniej więcej po roku przerzucił się na trąbkę. Uczył się sam i mimo że zdobył stypendium muzyczne, wiedzę o muzyce wolał zdobywać na estradzie. W 1935 porzucił uniwersytet i wyjechał do Filadelfii, gdzie występował w miejscowych grupach. Razem z Charliem Parkerem stworzył bebop – jeden z nurtów jazzu.

Zaczynał w orkiestrze Teddy'ego Hilla. Stamtąd trafił do zespołu Earla Hinesa, gdzie po raz pierwszy spotkał Parkera. Następnie trafił do bopowego big-bandu Billy'ego Eckstine'a. Wkrótce założył swój własny big-band. Na szeroką skalę wprowadził do jazzu elementy muzyki kubańskiej. W 1965 i 1971 wystąpił w Polsce. Dizzy Gillespie wywarł ogromny wpływ na wielu muzyków jazzowych, nie tylko trębaczy, m.in. Milesa Davisa, Maxa Roacha, Arturo Sandovala.

Adolf Anthony Cheatham, znany lepiej jako Doc Cheatham (13 czerwca, 1905 - 2 czerwca 1997 roku), trębacz jazzowy, wokalista i lider zespołu.

Doc_Cheatham-jazzman.jpg

Koncertował z różnymi muzykami na całym świecie, nagrał około 20 abumów w tym z Shortym Gakerem, Dizzy’em Gillespie i Herbie Mann’em.

Don Edwards (ur 20 marca 1939 w Boonton, New Jersey) jest piosenkarzem i gitarzysta, który wykonuje western music.

Don_Edwards-singer_and_guitarist.jpg

W 2005 roku, Don Edwards został wprowadzony do Western Music Association Hall of Fame.

Donald "Duck" Dunn (ur. 24 listopada 1941 w Memphis, Tennessee, zm. 13 maja 2012 w Tokio) – amerykański basista, członek grupy Booker T. and the M.G.'s, wieloletni muzyk sesyjny, współpracujący w latach 60. z wytwórnią Stax (wraz z zespołem Booker T and the MG's, który pełnił w Stax funkcję tzw. house bandu).

Donald_DUCK_Dunn_from_The_Blues_BRothers.jpg

Autor lub współautor licznych klasyków soulowych. Współpracował z wieloma wykonawcami, takimi jak: Otis Redding, Sam and Dave, Albert King, Muddy Waters, Neil Young i inni.

W 1980 roku wystąpił w filmie Blues Brothers (muzyk z fajką), a w 1998 jego sequelu Blues Brothers 2000.

Używał głównie basów Fender Precision Bass, choć ostatnio grał na instrumentach z chicagowskiej manufaktury Lakland sygnowanych jego nazwiskiem.

Styl gry Ducka (przezwisko zawdzięcza filmom o Kaczorze Donaldzie) nie cechował się nadmierną wirtuozerią, był jednak bardzo charakterystyczny, przy czym basista ten był w zasadzie muzykiem uniwersalnym (co wystarczająco udowadniają dwie części filmu Blues Brothers).

Bez wątpienia wywarł on wpływ na mnóstwo basistów grających bluesa, rhythm and bluesa, soul, funk itd. Jego linie basowe pomimo względnej prostoty bogate są w różne zaskakujące niekiedy rozwiązania.Dunn mieszkał na Florydzie, pędząc spokojne życie emeryta i bawiąc się z wnukami. Pozostawał on jednak cały czas aktywnym muzykiem grając głównie z Booker T and the MG's i innymi legendami muzyki.

Earl Kenneth „Fatha” Hines (ur. 28 grudnia 1903 Duquesne w stanie Pensylwania, zm. 22 kwietnia 1983 w Oakland)[1] – amerykański pianista jazzowy.

Earl_Hines-muzyk2.jpg

Hines uważany jest za prekursora nowoczesnego jazzu. W 1923 przeniósł się do Chicago, gdzie nawiązał współpracę z Deppe's Seranaders, Erskine Tate's Vendome Orchestra, czy Carrollem Dickersonem. W 1926 poznał Louisa Armstronga, z którym przyjaźnił się przez wiele lat. Krótko współdziałał z Louis Armstrong's Stompers.

Rok 1928 był szczególny w twórczości Hinesa, nagrał dziesięć pierwszych solówek fortepianowych i powołał do życia swój pierwszy zespół. Współpracował wówczas z Jimmie Noone's Apex Club Orchestra. Był członkiem Hot Five i Hot Seven Louisa Armstronga i brał udział w ich sesjach nagraniowych. Do 1948 grał w zakładanych przez siebie zespołach.

W latach 1948–1951 był członkiem grupy All-Stars Armstronga. W 1951 przeniósł się do Kalifornii. Jego twórczość cieszyła się dużą popularnością do końca lat 50.

Elvis Aaron Presley (ur. 8 stycznia 1935 w Tupelo, zm. 16 sierpnia 1977 w Memphis) – amerykański piosenkarz i aktor. Jedna z ważniejszych ikon popkultury XX wieku, znany powszechnie jako Elvis, często nazywany „Królem Rock and Rolla” lub po prostu „Królem”.

elvis2.jpg

Urodzony w Tupelo przeprowadził się z rodziną do Memphis, gdy miał 13 lat. Jego muzyczna kariera zaczęła się w 1954 roku, gdy rozpoczął współpracę z właścicielem Sun Records, Samem Phillipsem. W listopadzie 1956 zadebiutował w filmie Kochaj mnie czule. W roku 1958 został powołany do armii, a dwa lata później powrócił do nagrywania.

Przez większość lat 60. Presley grał w filmach i nagrywał do nich ścieżki dźwiękowe. Po siedmioletniej przerwie wrócił do śpiewania na żywo w 1967. W roku 1973 Presley wziął udział w Aloha from Hawaii, pierwszym koncercie nadawanym przez satelitę. Po wielu latach nadużywania leków Presley zmarł nagle 16 sierpnia 1977 roku. Sprzedał na całym świecie ponad 600 milionów płyt. Został określony przez magazyn Billboard najlepszym artystą lat pięćdziesiątych.

Po śmierci został pożegnany przez prezydenta Stanów Zjednoczonych Jimmy'ego Cartera słowami: „Jego muzyka, jego osobowość zmieniły oblicze amerykańskiej kultury. Elvis Presley był symbolem buntowniczego ducha naszego narodu”. W roku 1986 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

David Akeman (17 czerwca 1916 - 10 listopada 1973), znany lepiej jako stringbean - amerykański gracz na country bandżo i muzyk komediowy, najbardziej znany z roli w serialu telewizyjnym Hee Haw i jako członek Grand Ole Opry.

David_Akeman1.jpg

Akeman i jego żona zostali zamordowani przez włamywaczy w ich wiejskim domu w Tennessee w 1973 roku.

Eric Allan Dolphy (ur. 20 czerwca 1928 w Los Angeles, zm. 29 czerwca 1964 w Berlinie Zachodnim) – amerykański jazzowy saksofonista altowy, flecista i klarnecista basowy, często kojarzony z jazzem awangardowym.

Eric_Dolphy-muzyk.jpg

Jego styl charakteryzuje się użyciem długich odstępów i dwunastostopniowej skali tonu. Określany mianem free jazzu. Po śmierci Dolphy'ego, jego styl został określony jako "zbyt wewnątrz by być na zewnątrz, i zbyt na zewnątrz by być wewnątrz".

Dolphy uczestniczył w nagraniach legendarnego albumu Free Jazz: A Collective Improvisation Ornette Colemana, uważanego za jeden z pierwszych albumów free jazzowych.

Francis Albert Sinatra (ur. 12 grudnia 1915 w Hoboken, zm. 14 maja 1998 w Los Angeles) – amerykański piosenkarz i aktor filmowy pochodzenia włoskiego.

Frank_Sinatra1.jpg

Sinatra postanowił zostać piosenkarzem, gdy usłyszał w radiu Binga Crosby’ego. Karierę rozpoczynał śpiewając w małych lokalach w New Jersey, aż zwrócił na niego uwagę lider zespołu i trębacz Harry James. W latach 50. i 60. Sinatra był jedną z atrakcji Las Vegas. Śpiewał pod koniec lat 60 w duecie m.in. z polską piosenkarką Violettą Villas utwór „Strangers in the Night” w Casino de Paris. Sinatrę uważa się za jednego z najlepszych wokalistów wszech czasów. Jego wykonania są znane z nienagannego frazowania i synchronizacji.

George Gershwin, właśc. Jacob Gershowitz (ur. 26 września 1898 w Nowym Jorku, zm. 11 lipca 1937 w Hollywood) – amerykański kompozytor i pianista pochodzenia żydowskiego, "Król jazzu".

George_Gershwin-muzyk1.jpg George_Gershwin-muzyk.JPG

W jego twórczości można znaleźć elementy jazzu, muzyki murzyńskiej i współczesnych tańców. Sława Gershwina zaczęła się w 1920, gdy miał 22 lata. Wtedy to piosenkarz Al Jolson nagrał Swanee, które zostało napisane rok wcześniej. Nagranie sprzedało się w milionach egzemplarzy i przyniosło Gershwinowi fortunę. Gershwin pragnął być kompozytorem muzyki poważnej. Postanowił jednak połączyć ją z energiczną amerykańską muzyką ludową. W 1924 opublikował Błękitną rapsodię. Utwór ten rozpoczął pasmo sukcesów Gershwina. Pisywał musicale m.in. Lady Be Good ze swoim bratem Irą, a także inne utwory. W 1928 roku George miał wielkie tournée po Europie. Wówczas, w Wiedniu skomponował poemat symfoniczny Amerykanin w Paryżu. Gershwin, mimo że często zabiegał o względy kobiet, co mu się przeważnie udawało i budziło zazdrość u jego kolegów – nigdy się nie ożenił.

Ira Gershwin (ur. 6 grudnia 1896, zm. 17 sierpnia 1983) – amerykański autor tekstów, brat słynnego kompozytora George'a Gershwina

ira-gershwin.jpg

Posiada swoją gwiazdę na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd.

Georges Brassens (ur. 22 października 1921 w Sète, zm. 29 października 1981 w Saint-Gély-du-Fesc) – francuski bard, poeta i kompozytor.

Georges_Brassens-French_singer_songwriter3.jpg Georges_Brassens-singer_songwriter.jpg

Jego utwory z polskimi tekstami wykonywali m.in. Justyna Bacz, Piotr Machalica, Zespół Reprezentacyjny, Jacek Kaczmarski, Edward Stachura, Jarosław Ziętek oraz Iwona Nasiłowska. Szczeciński kabaret "Czarny Kot Rudy" działający przy Teatrze Polskim od 1997 roku wystawia program pt. "Pornograf" zawierający kilkanaście piosenek Brassensa.

W wieku 16 lat Brassens tworzył razem z kolegami zespół muzyczny, w którym grał na banjo. Pisał pierwsze piosenki, których melodie wykorzystał w późniejszej dojrzalszej twórczości. Od 1940 roku mieszkał w Paryżu. W 1943 roku otrzymał wezwanie "na roboty" do Niemiec. 8 marca 1943 wyjechał do Basdorf, małej miejscowości leżącej 20 km od Berlina, gdzie pracował przymusowo przez rok. Zdobył tam uznanie śpiewając swoje piosenki.

W 1946 roku Brassens pisywał pod różnymi pseudonimami artykuły dla anarchistycznego dziennika "Le Libertaire". Prawdziwa kariera rozpoczęła się, kiedy artysta miał 31 lat, po tym jak dzięki staraniom przyjaciół wystąpił w słynnym kabarecie prowadzonym na Montmartre przez Patachou. Patachou, sławna wówczas piosenkarka, najpierw sama wykonała kilka jego utworów, a następnie przedstawiła ich autora paryskiej publiczności. Wkrótce Brassens nagrał pierwszą płytę ze swoimi piosenkami oraz wyruszył na tournée wraz z Patachou i zespołem "Frères Jacques".

W 1967 roku otrzymał Grand Prix de Poésie Akademii Francuskiej, nagrodę będącą ukoronowaniem jego sukcesu literackiego. Brassens zdobył popularność wykonując własne utwory. Komponował też muzykę do tekstów Verlaine'a, Villona, Hugo, Aragona i innych. Na estradzie aktywnie występował do marca 1977.

Giorgio Gaber (ur. jako Giorgio Gaberscik 25 stycznia 1939 w Mediolanie, Włochy, zm. 1 stycznia 2003 w Camaiore, Włochy) – włoski piosenkarz i kompozytor, przedstawiciel piosenki autorskiej.

Giorgio_Gaber-italian_singer_songwriter_actor_playwright1.jpg

Jeden z prekursorów rock and rolla we Włoszech. Jego dyskografia to ponad 30 albumów.

Guy Béhart-Hasson (16 lipca 1930 - 16 września 2015), znany jako Guy BEART, był francuskim piosenkarzem i autorem tekstów.

Guy_Bart-French_singer_and_songwriter.jpg Guy_Bart-fr.piosenkarz_autor_tekstw.jpg

Początkowo chciał zostać inżynierem, ale by zarobić na utrzymanie, zaczął uczyć się gry na różnych instrumentach i grać w paryskich lokalach. Pisał tejsty dla wielu piosenkarzy w tym dla Julliet Greco.

Harry Belafonte, właśc. Harold George Belafonte (ur. 1 marca 1927 w Harlemie) – amerykański piosenkarz i aktor filmowy, odznaczony w 1994 Narodowym Medalem Sztuki.

Popularny szczególnie w latach 50. Wykonywał głównie taneczne piosenki w stylu calypso, śpiewał również pieśni religijne – spirituals. Pierwszy Afroamerykanin – zdobywca nagród Emmy.

Znany z walki o prawa człowieka, w 1987 został mianowany ambasadorem dobrej woli UNICEF.

Wystąpił m.in. w filmach Sidneya Poitiera – Buck and the Preacher (1972) i Uptown Saturday Night (1974), oraz dramacie Roberta Altmana – Kansas City (1996).

Był autorem pomysłu na nagranie utworu We Are the World w 1985.

Ian Anderson (ur. 10 sierpnia 1947 w Dunfermline w Szkocji) – szkocki muzyk rockowy. Instrumentalista, kompozytor i autor tekstów, od 1967 założyciel i lider progresywnej grupy rockowej Jethro Tull.

Ian_Scott_Anderson-Jethro_Tull.jpg Ian_Anderson.jpg

Ian Anderson gra na flecie, gitarze akustycznej, harmonijce ustnej, mandolinie, bałałajce, perkusji i wielu innych instrumentach. Charakteryzuje go łatwo rozpoznawalny głos i maniera wokalna, które wraz z jego grą na flecie stały się znakiem rozpoznawczym Jethro Tull. Ian Anderson, równolegle ze swą pracą w grupie, nagrywa płyty solowe. Jako solista skupia się raczej na tworzeniu muzyki instrumentalnej. W jego solowej twórczości wyróżnia się neoklasyczna dwunastoczęściowa suita "Divinities", nagrana z orkiestrą symfoniczną.

Jerry Lee Lewis (ur. 29 września 1935 w Ferriday, Luizjana) – amerykański piosenkarz i pianista związany z wczesnym rock and rollem.

Jerry_Lee_Lewis-am.pianista_piosenkarz.jpg Jerry_Lee_Lewis-american_singer.jpg

Jerry Lee Lewis był jedną z najbardziej charakterystycznych indywidualności wczesnego okresu muzyki rockowej. Ekspresyjny śpiew łączył z olbrzymią dynamiką sceniczną. W swej innowacyjnej technice gry na fortepianie uważał, że do gry nadaje się każda część ciała a nie tylko dłonie. Wiecznie był otoczony atmosferą obyczajowego skandalu (uwiódł i poślubił trzynastolatkę). Jerry Lee Lewis jest bohaterem dziesiątek książek, wielu fabularnych filmów i setek anegdot. Podobnie jak Elvis Presley, dorastał śpiewając chrześcijańską muzykę gospel w południowych kościołach zielonoświątkowych. W 1986 Jerry Lee Lewis został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

John William Coltrane (ur. 23 września 1926 w Hamlet, Karolina Północna, zm. 17 lipca 1967 w Huntington, Long Island) – amerykański saksofonista i flecista jazzowy.

John_William_Coltrane-american_jazz_saxophonist_composer.jpg

Mąż pianistki Alice Coltrane i ojciec saksofonisty Raviego Coltrane'a. Dorastał w High Point, skąd przeprowadził się do Filadelfii. Studiował w Ornstein School of Music do 1945, kiedy to otrzymał powołanie do jednostki wojskowej stacjonującej na Hawajach. Po zakończeniu służby poświęcił się bez reszty swojej pasji muzycznej, grając w różnych zespołach (m.in. Jimmy'ego Heatha, Howarda McGhee i Dizzy'ego Gillespiego). Z tym ostatnim w 1949 nagrał swoją pierwszą płytę. Przez dwa lata był muzykiem w septecie Johnny'ego Hodgesa, a w 1955 został zaproszony do współpracy z kwintetem Milesa Davisa, w którym udoskonalił swój warsztat muzyczny. Wkrótce rozpoczął współpracę z Theloniousem Monkiem, a ponowna kooperacja z Milesem zaowocowała nagraniem jednej z najwybitniejszych płyt w historii jazzu Kind of Blue (1959). W maju 1960 zadebiutował jego słynny zespół z pianistą McCoy Tynerem oraz perkusistą Elvinem Jonesem, do którego w 1961 dołączył basista Jimmy Garrison. Lata sześćdziesiąte to czas największych triumfów Coltrane'a. W jego muzyce słychać było eksperymenty brzmieniowe oraz charakterystyczną atonalność, która do dziś inspiruje kolejne pokolenia muzyków. Coltrane należy do prekursorów free jazzu, do kanonu którego należą nagrane przez niego płyty: A Love Supreme i Ascension.

Johnny Hallyday, właśc. Jean-Philippe Léo Smet (ur. 15 czerwca 1943 w Paryżu) – francuski piosenkarz, kompozytor i aktor.

Od początku swojej kariery stał się ikoną francuskiej piosenki, niektórzy uważają go za francuski odpowiednik Elvisa Presleya. Miał 48-letnią karierę muzyczną i we Francji jest jedną z największych gwiazd. Odbył ponad 400 koncertów, wydał 18 platynowych albumów, występował przed 15 milionami ludzi i sprzedał ponad 100 milionów płyt. Dzisiaj Hallyday jest nadal postrzegany jako lubiany wykonawca, co potwierdzają na jego koncertach zatłoczone stadiony.

Joseph Spence (03 sierpnia 1910 - 18 marca 1984) gitarzysta i wokalista z Bahamów.

Joseph_Spence-piewak_i_gitarzysta_z_Bahamw.jpg

Kenny Blake – współczesny saksofonista jazzowy.

Kenny_Blake_jazzman.jpg

Łączy tradycyjne brzmienia jazzowe z nowoczesnym rhythm and bluesem.

Luciano Pavarotti (ur. 12 października 1935 w Modenie, zm. 6 września 2007 tamże) – włoski śpiewak operowy (tenor liryczny).

Luciano_Pavarotti__Mastro_De_Paja.jpg

Uważany za jednego z najwybitniejszych śpiewaków XX wieku. Pavarotti studiował w Modenie u profesora Arriga Poli, później, gdy ten wyjechał do Japonii, u profesora Ettore Campogallianiego w Mantui. W wyniku wygranego konkursu w Reggio Emilia w 1961 zadebiutował jako Rudolf w Cyganerii Pucciniego. Już dwa lata później zadebiutował w Covent Garden, 1965 w La Scali, a w 1968 w Metropolitan Opera. Specjalizował się w repertuarze bel canto, szczególnie w operach Belliniego, Donizettiego, Rossiniego i wczesnego Verdiego. Występował na scenach czołowych teatrów operowych świata. Dysponował głosem mocnym, o rozległej skali. W latach 90., występem 7 lipca 1990 w Termach Karakalli w Rzymie (w przeddzień meczu finałowego mistrzostw świata w piłce nożnej), zapoczątkował z Plácido Domingo i José Carrerasem słynne koncerty „Trzech tenorów” na obiektach sportowych i w wielkich parkach miejskich, np. na starym Stadionie Wembley i w Hyde Parku Londynie, w Madison Square Garden i w Central Parku w Nowym Jorku, pod Wieżą Eiffla w Paryżu, na Camp Nou w Barcelonie – wszędzie gromadząc tłumy słuchaczy.

Nat "King" Cole, właśc. Nathaniel Adams Coles (ur. 17 marca 1919 w Montgomery, zm. 15 lutego 1965 w Santa Monica]) – amerykański pianista jazzowy i piosenkarz.

Nat_King_Cole-american_singer.jpg

W 2000 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame. Urodził się w Stanach Zjednoczonych w Montgomery najprawdopodobniej 17 marca 1919, aczkolwiek jako data jego urodzin podawany jest też rok 1915 lub 1917. Ten amerykański czarnoskóry muzyk jazzowy, obdarzony ciepłym głosem o pięknej barwie i głębi, rozpoczął karierę jako pianista, później jednak wsławił się balladami.

Dzieciństwo i młodość spędził w Chicago. W 1937 roku zaczął występować w klubach jazzowych w Los Angeles. W 1939 roku założył Trio King Cole (wraz z Oscarem Moore'em i Wesleyem Prince'em). Z czasem jego związki z jazzem uległy rozluźnieniu, a on przeszedł do historii przede wszystkim jako wokalista śpiewający muzykę "łatwą i przyjemną".

Pochowany został na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park Cementery w Glendale w stanie Kalifornia. Córką Nat King Cole'a jest piosenkarka Natalie Cole.

Nino Agostino Arturo Maria Ferrari, znany jako Nino Ferrer (18 sierpnia 1934 - 13 sierpnia 1998) włosko-francuski piosenkarz, pisarz i autor tekstów.

Nino_Ferrer-fr-w.aktor_piosenkarz.JPG

Oscar Emmanuel Peterson (ur. 15 sierpnia 1925 w Montrealu, zm. 23 grudnia 2007 w Mississauga) – kanadyjski pianista jazzowy i kompozytor.

Posiada w swoim dorobku ponad 200 płyt oraz siedem nagród Grammy. Był swingującym improwizatorem. Silna lewa ręka Petersona, szczególnie wyróżniająca się w grze solowej, wskazuje, że czerpał inspirację nie tylko od Arta Tatuma, lecz również od jego poprzedników: Fatsa Wallera i Jamesa P. Johnsona z ich potężnymi liniami basowymi. Oscar Peterson, którego trio było początkowo nowocześniejszą wersją trzyosobowych zespołów King Cole’a i Tatuma, skłaniał się w kierunku zasady integracji, aż do czasu, kiedy najpierw stracił swojego pierwszego gitarzystę, Herba Ellisa (1959), a potem kontrabasistę Raya Browna (1966). Od końca lat 60. jego trio prezentowało jedynie muzykę fortepianową z akompaniamentem rytmicznym.

Ginger Baker, właśc. Peter Edward Baker (ur. 19 sierpnia 1939 w Londynie) – brytyjski perkusista.

Peter_Edward_GINGER_Baker-english_drummer_CREAM.jpg

Popularność zdobył dzięki występom w trio Cream w latach 1966–1968. Poza Bakerem do grupy należeli Jack Bruce i Eric Clapton. Po rozpadzie tego zespołu Baker założył z tym drugim supergrupę Blind Faith, która rozwiązała się po wydaniu zaledwie jednego albumu. Później współtworzył kilka projektów, jak choćby Hawkwind, Atomic Rooster czy Masters of Reality, a także wystąpił jako muzyk studyjny na płycie Public Image Ltd. Solową karierę rozpoczął dopiero w połowie lat 80.

Podstawowymi wyróżnikami stylu Bakera były duże umiejętności techniczne oraz wizualna atrakcyjność jego gry. On i Keith Moon są często uważani za prekursorów w kreowaniu wizerunku perkusisty – showmana. Im też (wraz z innymi muzykami tego okresu) przypisuje się podniesienie statusu ich instrumentu z drugorzędnego do niemal tak ważnego, jak gitara elektryczna. Baker zasłynął też wprowadzeniem do perkusji rockowej nieużywanych wcześniej elementów, takich jak drugi bęben basowy. Miały na niego wpływ różne gatunki, m.in. rock, jazz i blues czy muzyka etniczna.

W 2007 muzyk został sklasyfikowany na 16 miejscu listy 50 najlepszych perkusistów rockowych wg „Stylus Magazine”.

Ray Charles, właśc. Ray Charles Robinson (ur. 23 września 1930 w Albany, zm. 10 czerwca 2004 w Beverly Hills) – amerykański wokalista, muzyk i pianista, uważany za artystę, który ukształtował rhythm and bluesa.

Ray_Charles.jpg

Charles wprowadził pełne uczuć brzmienie do muzyki country oraz popularnej, a o jego interpretacji „America the Beautiful” Ed Bradley z programu 60 Minutes powiedział: „to ostateczna wersja, amerykański hymn – klasyk, taki, jakim jest mężczyzna, który go wykonał”. Jimi Hendrix tworzył pod wpływem jego twórczości. Frank Sinatra określił Charlesa mianem „jedynego prawdziwego geniusza w tym biznesie”. W 2004 roku magazyn muzyczny Rolling Stone umieścił muzyka na miejscu 10. listy 100 największych artystów wszech czasów oraz na miejscu 2., sporządzonej w 2008 roku listy 100 największych wykonawców wszech czasów.

Roger Harry Daltrey (ur. 1 marca 1944 w Hammersmith w Londynie) − brytyjski wokalista, tekściarz i aktor najbardziej znany jako założyciel i wokalista zespołu The Who.

Roger_Daltrey-muzyk_aktor.jpg

Grał także w wielu filmach i serialach. Jego żoną jest była modelka Heather Taylor. W 2006 roku piosenkarz został sklasyfikowany na 17. miejscu listy 100 najlepszych wokalistów wszech czasów według Hit Parader.

Ron Carter (ur. 4 maja 1937 w Ferndale w stanie Michigan) – amerykański kontrabasista i kompozytor jazzowy, a także pedagog muzyczny.

Ron_Carter-jazzman.jpg Ron_carter_checkered_hat_portrait.jpg

Laureat NEA Jazz Masters Award 1998. Dysponuje znakomitą techniką i jest uważany za jednego z najwybitniejszych współczesnych kontrabasistów. Grał w latach 60. z kwintetem Milesa Davisa. Współpracował ze ścisłą światową czołówką muzyków jazzowych: Herbiem Hancockiem, Wayne'em Shorterem i wieloma innymi.

Serge Gainsbourg, właściwie Lucien Ginsburg (ur. 2 kwietnia 1928 w Paryżu, zm. 2 marca 1991 tamże) – francuski kompozytor, piosenkarz, aktor, scenarzysta i reżyser.

Serge_Gainsbourg-French_famous_singer_in_the60s.jpg

Jego zróżnicowany styl i indywidualność są trudne do skategoryzowania.

Stevie Ray Vaughan, właśc. Stephen Ray Vaughan (ur. 3 października 1954, zm. 27 sierpnia 1990) – amerykański gitarzysta bluesrockowy.

Stephen_Ray_Vaughan-american_blues-rock_guitarist.jpg

W 2003 pojawił się na 7. miejscu listy magazynu Rolling Stone 100 największych gitarzystów wszech czasów. Wpływ na jego styl gry na gitarze wywarł Jimi Hendrix. Vaughan urodził się i wychowywał się w Dallas w stanie Teksas. Interesował się muzyką rockową. Zaczął grać na gitarze. Jako nastolatek grał w zespołach garażowych. W wieku 17 lat porzucił szkołę by zostać muzykiem zawodowym. Założył zespół Stevie Ray Vaughan and Double Trouble. W 1982 zespół wystąpił na festiwalu w Montreux, dzięki czemu na Vaughana zwrócili swoją uwagę David Bowie i Jackson Browne. Bowie zatrudnił go przy nagrywaniu swojego albumu Let’s Dance. Planowane było również wzięcie udziału Vaughana w trasie promującej album, ten jednak odmówił. Za pośrednictwem swego menedżera Vaughan i jego grupa Double Trouble, podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Epic i nagrała kilka albumów. Kariera Vaughana cierpiała jednak ze względu na jego problemy z alkoholem oraz uzależnieniem od narkotyków.

27 sierpnia 1990 po koncercie w East Troy w Wisconsin Stevie Ray oraz inni muzycy biorący udział w koncercie, między innymi David Bowie, Robert Cray i Eric Clapton weszli na pokład dwóch śmigłowców, które miały ich przewieźć do Chicago. Śmigłowiec, na którego pokładzie podróżował Vaughan wraz z czterema innymi muzykami, uległ katastrofie krótko po starcie – wszyscy muzycy zginęli.

Tex Morton (ur. jako Robert William Lane w Nelson, Nowa Zelandia, 30 sierpnia 1916 roku, zmarł 23 lipca 1983) był pionierem muzyki country and western, aktor i cyrkowiec w Nowej Zelandii i Australii.

Tex_Morton-pionier_austral.muz.country.jpg

William Clarence "Billy" Eckstine (ur. 8 lipca 1914 w Pittsburghu, zm. 8 marca 1993 tamże) – amerykański muzyk jazzowy, wokalista, bandlider i trębacz.

William_Clarence_BILLY_Eckstine-am.piosenkarz.jpg William_Clarence_BILLY_Eckstein-am.piosenkarz2.jpg

W latach 1939–1944 występował z formacją Earla Hinesa Grand Terrace Orchestra, później stworzył swój własny zespół, w którego składzie znaleźli się między innymi Dexter Gordon, Miles Davis, Fats Navarro, Dizzy Gillespie, Charlie Parker i Sarah Vaughan. Formacja ta istniała do 1947 i miała wielki wpływ na muzykę bebop.

W latach 50. Billy Eckstine śpiewał ballady w duecie z Sarą Vaughan, osiągając duży sukces. Pod koniec kariery wrócił do jazzu występując u boku Counta Basiego i Quincy'ego Jonesa.

Eckstine był w dwóch związkach małżeńskich zakończonych rozwodem. Miał siedmioro dzieci, wszystkie ze swoją drugą żoną, Carolle Drake, z którą był żonaty w latach 1953-1977.

Normal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4