Kalisko-Ostrowski Klub Fajki 2010

Kompozytorzy, dyrygenci i wirtuozi

Ernest Reyer, właśc. Louis Étienne Ernest Rey (ur. 1 grudnia 1823 w Marsylii, zm. 15 stycznia 1909) – francuski kompozytor i krytyk muzyczny.

Często wspominał, że fajka była dla niego najlepszym źródłem inspiracji.

Ernest_Reyer-fr.opera_composer.jpg

 

Ernest_Reyer-fr.opera_composer1.jpg

Mimo, iż jego ojciec (notariusz) nie chciał aby jego syn został muzykiem, nie przeszkadzał mu w tym jednak i pozwolił studiować w konserwatorium od wieku lat sześciu do szesnastu. W 1839 r., mając lat szesnaście, Ernest odbył podróż do Afryki Północnej, gdzie podjął pracę pod okiem swojego szwagra (szefa rachunkowości w ministerstwie w Algierii). Praca ta nie była zbyt odpowiednią dla nieco nonszalanckiego i niezdyscyplinowanego młodzieńca. Reyer napisał w tym czasie wiele esejów i opowieści, a także oryginalne utwory taneczne. Do Paryża wrócił w roku 1848, Reyer. Południowa Francja i Prowansji przyciągały go najbardziej, i tam powracał często, socjalizując się z lokalną ludnością, grając w domino i paląc swoją ulubioną fajkę. Napisał między innymi ody, opery, w tym opery koniczne.

Wiele z nich zaowocowało ogromną jego popularnością, ale w twórczości Reyera były również okresy, które można nazwać całkowitym fiaskiem.

Za swoją twórczość został między innymi uhonorowany Legią Honorową.

Jak wielu twórców, trudno było mu się utrzymać się ze swojej pracy – żył skromnie (przez 40 lat zajmował małe mieszkanko w Paryżu). Według wielu, Reyer był lepszym krytykiem niż kompozytorem.

André Jolivet (ur. 8 sierpnia 1905 w Paryżu, zm. 20 grudnia 1974, tamże) – francuski kompozytor.

Andr_Jolivet-french_composer.jpg Andre_Jolivet-fr.kompozytor.JPG

Pierwsze lekcje muzyki otrzymał od matki. Później studiował u Théodasa, kapelmistrza kościoła Notre Dame w Clignancourt. W latach 1928-1933 kontynuował studia harmonii i kontrapunktu u P. le Flema, który zapoznał go z analizą renesansowej polifonii wokalnej. Od 1930 do 1933 uczył go Edgar Varèse, który z kolei przedstawił Jolivetowi swoje rewolucyjne osiągnięcia w zakresie techniki kompozytorskiej.

Kompozytor przypisywał muzyce magiczno-czarodziejską siłę umożliwiającą jej wyrażanie sił panujących we wszechświecie. Wspólnie z O. Messiaenem, Y. Baudierem i D. Lesurem założył grupę La Jeune France, zwalczającą programowo neoklasycyzm, akademicki konserwatyzm i odhumanizowanie muzyki. Kompozytorzy związani z tą grupą propagowali powrót do instynktu, emocji i romantycznego irracjonalizmu.

Podczas licznych podróży Jolivet zajmował stanowiska m.in. kierownika muzycznego Comédie-Française (1943-1959) i Centre Français d’Humanisme Musical w Aix-en-Provence (1959), redaktora muzycznego pisma Nouvelle saison, prezydenta Concerts Lamoureux (0d 1963) i profesora kompozycji w paryskim konserwatorium (1966-1970).

Antonio Ruiz-Pipo (27 kwietnia 1934 - 24 października 1997) hiszpański wirtuoz pianista i kompozytor.

Antonio_Ruiz_Pipo-hiszp.kompozytor.jpg Antonio_Ruiz_Pipo-hiszp.kompozytor2.jpg

Ruiz-Pipo urodził się w Granadzie w Hiszpanii. Studiował grę na fortepianie u Alicii de Larrocha, a kompozycję u Salvadora Bacarisse i innych. Ostatnią część twórczego życia spędził we Francji, gdzie, oprócz realizacji kariery scenicznej uczył w Ecole Normale de Musique de Paris oraz Conservatoire de Musique w Paryżu.

Arthur Honegger (ur. 10 marca 1892 w Hawrze, zm. 27 listopada 1955 w Paryżu) – szwajcarski kompozytor muzyki poważnej i filmowej, działający we Francji.

Arthur_Honegger-swiss_composer2.jpg Arthur_Honegger-swiss_composer4.jpg

Oscar-Arthur Honegger (pierwszego imienia nigdy nie używał) urodził się w Hawrze, studiował harmonię i grę na skrzypcach w Paryżu z krótką przerwą na pobyt w Zurychu. Studiował w Zurychu i w Paryżu. Skomponował pięć symfonii, a także wiele koncertów, oper, pieśni, baletów i oratoriów. Podczas wojny przyłączył się do francuskiego ruchu oporu. W okresie od okupacji do śmierci napisał 4 symfonie, uważane za jedne z najwspanialszych powstałych w XX wieku.

Bernard Herrmann (ur. 29 czerwca 1911 w Nowym Jorku, zm. 24 grudnia 1975 w Nowym Jorku), amerykański kompozytor muzyki filmowej.

Bernard_Hermann-kompozytor.JPG Bernard_Hermann-kompozytor1.jpg

Uczęszczał do DeWitt Clinton High School oraz do Uniwersytetu Nowojorskiego. Studiował u Philipa Jamesa, Bernarda Wagenaara oraz Alberta Stoessela w słynnej Julliard Graduete School. W 1940 został szefem i dyrygentem Orkiestry Symfonicznej CBS. W roku następnym debiutował jako kompozytor muzyki filmowej. Pierwszym zilustrowanym przez niego obrazem był film Orsona Wellsa "Obywatel Kane". Bez problemu odmawiał współpracy z najbardziej wpływowymi postaciami Hollywood.

Carl Orff (ur. 10 lipca 1895 w Monachium, zm. 29 marca 1982 tamże) – niemiecki kompozytor, pedagog i dyrygent.

Carl_Orff-niem.kompozytor1.jpg Carl_Orff-niem.kompozytor2.jpg

Przedstawiciel prymitywizmu muzycznego XX wieku, w twórczości widoczne również wpływy muzyki średniowiecza i renesansu. Głównie stosowane współbrzmienia kwartowo-kwintowe, inne cechy charakterystyczne to monumentalizm brzmienia i wielki aparat wykonawczy.

Carl Orff opracował własną metodę wychowania muzycznego dzieci, której głównym elementem jest śpiew i gra na prostych instrumentach perkusyjnych (tzw. instrumentarium Orffa, w skład którego wchodzą: bębenki, tamburyna, kołatki, grzechotki, trójkąty, dzwonki melodyczne). Duży nacisk kładzie się na improwizację i rozwijanie ekspresji, najważniejszym elementem w muzykowaniu jest rytm. Metoda Orffa szeroko jest też wykorzystywana w muzykoterapii dorosłych.

Charles-François Gounod (ur. 17 czerwca 1818 w Paryżu, zm. 18 października 1893 w Saint-Cloud) – francuski kompozytor operowy.

Charles_Gounod-fr.kompozytor.jpg

Urodził się w Paryżu, gdzie ukończył konserwatorium. Za pracę dyplomową był odznaczony nagrodą rzymską.

Gounod dodał głos solowy i słowa do Preludium C-dur z pierwszego tomu Das Wohltemperierte Klavier Johanna Sebastiana Bacha. W ten sposób powstało słynne Ave Maria.

Ulubionym instrumentem muzycznym Gounoda była harfa[potrzebne źródło]. Ten instrument przeważał w takich dziełach jak:
•    Messe sollenelle de sanctae Cecilie (z motywem CREDO)
•    Laudate Dominum

Ernest Bloch (ur. 24 lipca 1880 w Genewie, zm. 15 lipca 1959 w Portland) – amerykański kompozytor, pedagog i dyrygent pochodzenia szwajcarskiego.

Ernest_Bloch-swiss_composer2.jpg Ernest_Bloch-swiss_composer4.JPG

Studia muzyczne rozpoczęte w konserwatorium w Genewie (u E. Jaques-Dalcroze'a) kontynuował w Brukseli (u E. Ysaye'a i F. Rasse'a) oraz we Frankfurcie n. Menem (u I. Knorra) i w Monachium (u L. Thuillego). Od 1909 do 1911 działał jako dyrygent w Lozannie i Neuchâtel, od 1911 do uczył kompozycji w Genewie. W 1916 wyjechał do USA i osiedlił się w Nowym Jorku. Błyskotliwą karierę kompozytorską Blocha na tym terenie zapoczątkowały prawykonania Kwartetu smyczkowego b-moll oraz tryptyku symfonicznego Trois poemes juifs; od tej pory popularność Blocha w USA stale wzrasta, aby osiągnąć swój szczyt w latach 20. i 30. XX wieku. Równocześnie Bloch rozwijał swoją działalność pedagogiczną: początkowo w nowojorskiej David Mannes School of Music, następnie w Cleveland Institute of Music, którego był założycielem i dyrektorem (1920–1925), wreszcie w konserwatorium w San Francisco, którym też kierował (do 1930). W 1930 wyjechał na 8 lat do Europy, po czym powrócił na stałe do USA. Od 1939 był prof. University of California w Berkeley. Bloch uzyskał w USA kilka nagród kompozytorskich. Istnieją dwa towarzystwa jego imienia: w Londynie (założone w 1937) i w Portland (założone w 1967).

Ernest John Moeran (31 grudnia 1894 - 01 grudnia 1950) był kompozytorem angielskim, który miał silne związki z Irlandią (jego ojciec był Irlandczykiem, spędził tam większość swojego życia i tam umarł).

Ernest_John_Moeran-ang.kompozytor.jpg Ernest_John_Moeran-ang.kompozytor2.jpg

Moeran jako dziecko uczył się gry na skrzypcach i fortepianie (początkowo od guwernantek). W wieku dziesięciu lat, został wysłany do Suffield Park Preparatory School w Cromer, North Norfolk. W 1908 roku wstąpił do Uppingham School, gdzie spędził następne pięć lat. Po opuszczeniu Uppingham w 1913 roku, studiował grę na fortepianie i kompozycję w Royal College of Music w Charles Villiers Stanford.

Podczas I Wojny Światowej został ranny i już nie wrócił na front. Po wojnie wrócił na kilka miesięcy do Uppingham School, gdzie pracował jako nauczyciel muzyki. Nie czuł się spełniony w tej roli, wrócił więc do Royal College of Music, aby wznowić studia kompozytorskie.

Późniejsze lata spędzone w Irlandii miały ogromny wpływ na jego twórczość, słuchał i kolekcjonował irlandzkie pieśni ludowe oraz pieśni cygańskie. Pieśni te wyraźnie wpłynęły na twórczość Moerana, jego Symfonia g-moll uznawana jest za arcydzieło. W latach 30. był alkoholikiem i do końca życia borykał się z problemem alkoholowym. Zmarł z powodu wylewu krwi do mózgu.

Fu Cong (pisany także często w starej transkrypcji jako Fou Ts’ong; ur. 10 marca 1934 w Szanghaju) – chiński pianista, laureat III nagrody oraz Nagrody Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków na V Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie w 1955.

Fou_Tsong_FU_CONGEwa_Osiska.gif Fou_Tsong_FU_CONG-chiski_pianista.jpg 

Fu Cong uzdolnienia muzyczne wykazywał już w wieku 4 lat. 3 lata później rozpoczął naukę gry na fortepianie. Jego pierwszym nauczycielem został włoski pianista i dyrygent Mario Paci (uczeń Franciszka Liszta). Później jego rolę przejęła Rosjanka Ada Bronstein. Debiutował w 1951 w swoim rodzinnym mieście, wykonując V koncert fortepianowy Es-dur "Cesarski" op. 73.

W Polsce mieszkał do 1958, kiedy to ukończył studia w klasie fortepianu Zbigniewa Drzewieckiego. W okresie od marca 1955 do grudnia 1958 dał ponad 200 koncertów i recitali w Europie Wschodniej. W grudniu 1958 osiadł na stałe w Londynie, skąd zaczął wyruszać na długie trasy koncertowe obejmujące cały świat. W latach 60. i 70. wystąpił na około 2400 koncertach solowych, stając się jednym z najpopularniejszych pianistów w Anglii oraz jednym z najbardziej aktywnych muzyków koncertowych na świecie. Współpracował m.in. z Yehudi Menuhinem, Danielem Barenboimem i Kyung-wha Chung. W 1974 Fu Cong dał koncert w Centralnym Konserwatorium Muzycznym w Pekinie, którym rozpoczął swoje powroty do Chin, gdzie koncertuje, wygłasza odczyty oraz wykłady (po wydarzeniach na placu Tian’anmen pianista pojawił się w Chinach dopiero w 1998).

Fu Cong nagrał ok. 50 płyt.

Fryderyk Katz (25 lutego 1919 - 7 września 2013), amerykański wiolonczelista i kompozytor.

Fred_Katz-am.kompozytor.jpg

Studiował wiolonczelę u Pablo Casalsa, występował z wieloma orkiestrami symfonicznymi. Występował również w zespole jazzowym Chico Hamiltona Quintet. Katz został profesorem muzyki etnicznej w Zakładzie Antropologii na California State University w Fullerton, a także CSU Northridge, gdzie uczył muzyki świata, antropologii i religii przez ponad 30 lat. Jednym z jego uczniów był John Densmore, perkusista The Doors.

George Sainton Kaye Butterworth, (12 lipca 1885 - 05 sierpnia 1916) angielski kompozytor.

George otrzymał swoje pierwsze muzyczne lekcje od matki, która była piosenkarką, a sam zaczął komponować w młodym wieku. Jako młody chłopak grał na organach Aysgarth School, później otrzyma stypendium Eton College. Edukację muzyczną kontynuował w Trinity College Oxford.

Był zafascynowanany pieśnią i tańcem angielskiej wsi. Po opuszczeniu Oxford, Butterworth pisał recenzje  dla The Times, komponował oraz nauczał w Radley College, Oxfordshire. Walczył w I Wojnie światowej, dwukrotnie ranny (drugi raz był śmiertelny – postrzał w głowę pod Sommą).

Harry Partch (ur. 24 czerwca 1901, zm. 3 września 1974) - kompozytor amerykański.

Harry_Partch-am.kompozytor.jpg Harry_Partch-am.kompozytor2.jpg

Poświęcił się przede wszystkim muzyce, opartej na oryginalnych wizjach scenicznych, a często także na własnych tekstach, komponowanej na instrumenty, które sam budował, realizując wymarzony oryginalny system dźwiękowy.

Healey Willan, (12 października 1880 - 16 lutego 1968) brytyjsko-kanadyjski organista i kompozytor.

 Healey_Willan-kandyjski_kompozytor.jpg

Healey_Willan-kandyjski_kompozytor1.jpg Healey_Willan-kandyjski_kompozytor2.jpg

Muzyki uczył się w szkołach przykościelnych, Z czasem został organista i dyrygentem w kilku kościołach. W 1913 Willan wyemigrował do Kanady. Willan został organistą-dyrygent największego kościoła w Toronto, St. Paul’s. Nauczał na Uniwersytecie w Toronto. Skomponował ponad 800 utworów w tym opery, symfonie, koncerty i sztuki dla zespołu, orkiestry, na organy i fortepian. Jest najbardziej znany z muzyki religijnej.

Henry Mancini, właśc. Enrico Nicola Mancini (ur. 16 kwietnia 1924 w Cleveland, zm. 14 czerwca 1994 w Los Angeles)[1] – amerykański kompozytor i aranżer pochodzenia włoskiego, twórca muzyki filmowej.

Henri_Mancini-am.kompozytor_araner.jpg Henry_Mancini-am.kompozytor_araner.jpg

Gdy miał 8 lat, ojciec zapisał go na lekcję gry na flecie. W wieku lat 12 rozpoczął grę na fortepianie. Razem z ojcem grał w zespole włoskich imigrantów Sons of Italy. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia w słynnej Juilliard School of Music w Nowym Jorku.

W 1943 został wcielony do amerykańskiej armii. W 1945 brał udział w wyzwalaniu obozów koncentracyjnych w południowych Niemczech. Po wojnie został pianistą w reaktywowanym przez Texa Beneke zespole Glenn Miller Band. Nadal poszerzał też swoje kompozycyjne i aranżacyjne umiejętności podczas studiów u Ernsta Křeneka i Mario Castelnuovo-Tedesco.

Pod koniec lat 40. XX w. zaczął pisać muzykę do filmów. Jego pierwszym filmem był Lost in Alaska. W 1952 rozpoczął pracę dla Universal Studios, gdzie przez następne 6 lat stworzył muzykę do ok. 100 filmów, w tym do obrazu The Glenn Miller Story, za którą uzyskał nominację do Oscara. Od 1958 pracował jako niezależny kompozytor. Wkrótce też rozpoczęła się jego ponad 30-letnia współpraca ze scenarzystą i producentem Blakiem Edwardsem. Pracowali razem przy niemal 30 filmach, w tym przy serii filmów Różowa Pantera, poczynając od pierwszego filmu z 1963. Zdobył 4 Oscary (wszystkie za muzykę do filmów Edwardsa). Nagrał ponad 90 albumów z muzyką – od jazzu, przez pop, aż po muzykę poważną. Osiem z nich zdobyło w Stanach Zjednoczonych status „Złotej płyty”.

Herschel Burke Gilbert (20 kwietnia 1918 - 08 czerwca 2003) płodny kompozytor filmowy i telewizyjny, twórca partytur i tematycznych piosenek.

Gilbert urodził się w Milwaukee, w stanie Wisconsin. W wieku dziewięciu lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach w Shorewood w Milwaukee County. Studiował w Juilliard School of Music w Nowym Jorku. Prócz komponowania pracował jako kierownik i dyrektor muzyczny w Four Star Television. Szacuje się, że jego kompozycje zostały użyte w co najmniej trzech tysiącach różnych odcinkach seriali telewizyjnych.

Irving Pola (urodzony 4 sierpnia 1915) to amerykański pianista, urodzony w Nowym Jorku.

Irving_Fields-am.pianist1.JPG Irving_Fields-am.pianist.jpg

Najbardziej znanym albumem Pola jest Bagels & Bongos (1959), nagrany dla Decca Records ze swoim trio, sprzedał się w dwóch milionach egzemplarzy. Pola wydał około 100 albumów (solo, w trio, kwartetach i z orkiestrą). W sierpniu br. skończył 100 lat.

Jacques Hetu (08 sierpnia 1938 - 09 lutego 2010) był kanadyjski kompozytor i pedagog.

Jacques_Hetu-kompozytor.jpg

Hetu urodził się w Trois-Rivières, Quebec, edukację muzyczną rozpoczął na Uniwersytecie w Ottawie, gdzie był uczniem Jules Martel od 1955 do 1956. W 1956 roku wstąpił do Konserwatorium de musique du Québec à Montréal i studiował tam przez pięć lat z Melvin Berman (obój), Isabelle Delorme (harmonia), Jean Papineau-Couture (fuga), Clermont Pépin (skład i kontrapunkt) i Georges Savaria (fortepian); studiował także w Tanglewood Music Center w lecie 1959 roku z Lukas Foss. W 1961 roku zdobył kilka ważnych nagród, kilka z nich pozwoliło mu kontynuować studia we Francji w Ecole Normale de Musique de Paris od 1961 do 1963 roku u Henri Dutilleuxa oraz w Konserwatorium w Paryżu u Oliviera Messiaena w latach 1962-1963. Hetu rozpoczął pracę na wydziale muzyki w Laval University później na Uniwersytecie w Montrealu. Od 1979 do 2000 roku był profesorem na Université du Québec à Montréal.

Jean-Claude Malgoire (urodzony 25 listopada 1940) jest dyrygentem francuskim.

Jean-Claude_Malgoire-fr.dyrygent.jpg Jean-Claude_Malgoire-fr.dyrygent2.JPG

Urodził się w Awinionie, Francja i studiował muzykę Awinionie oraz w Konserwatorium Paryskim. Na początku kariery muzycznej grał na oboju.
W 1966 roku założył La Grande ecurie et la Chambre du Roy, zespół grający na instrumentach z epoki baroku. Później porzucił grę na oboju i od dalszej części XX wieku został uznanym dyrygentem (głównie muzyki baroku).

Jerome David Kern (ur. 27 stycznia 1885 w Nowym Jorku, zm. 11 listopada 1945 tamże) – amerykański kompozytor muzyki rozrywkowej.

Jerome_David_Kern-am.kompozytor1.jpg

Pierwszych lekcji gry na fortepianie udzielała mu matka. W 1902 uczył się gry na fortepianie w New York College of Music, w 1903 studiował prywatnie teorię muzyki i kompozycję w Heidelbergu. W latach 1904–11 pracował w Nowym Jorku jako song-plugger (popularyzator piosenek).

W 1911 debiutował jako współautor muzyki do komedii La belle Parée. W 1927 zyskał międzynarodową sławę po wystawieniu na Broadwayu musicalu Show Boat (Statek komediantów). Od 1931 współpracował także z wytwórniami płytowymi. Od 1939 poświęcił się wyłącznie komponowaniu muzyki filmowej. Skomponował muzykę do 37 musicali. Za piosenki "The Way You Look Tonight" (1936) i "The Last Time I Saw Paris" (1941).

Jerzy Węsławski (urodził się w Wilnie w 1926 roku)

Jerzy_Wsawski-skrzypek_koncertmistrz_orkiestry_Teatru_Wielkiego.jpg

Jerzy_Wsawski-skrzypek_koncertmistrz_orkiestry_Teatru_Wielkiego1.jpg

W Wilnie, w tym samym konserwatorium, w którym nauczał kiedyś Moniuszko, rozpoczął muzyczną edukację. w Gdańsku ukończył studia i tam po raz pierwszy został koncertmistrzem orkiestry.

W 1955r. dyrektor polskiej opery Walerian Bierdiajew zaproponował Jerzemu stanowisko koncertmistrza w Operze Warszawskiej. Jerzy Węsławski zrozumiał wówczas, że znalazł miejsce w życiu. Przez ponad 40 lat ujawniał swą aktywność na wielu polach: zajmował się muzyką kameralną, przyjmował zaproszenia do współpracy z Filharmonią Narodową, z którą niejednokrotnie jeździł na zagraniczne tourne, przez ponad 20 lat oddawał się pracy pedagogicznej w Akademii Muzycznej w Łodzi, ale nigdy nawet na chwilę nie porzucił swego teatru i swego w nim miejsca. I chociaż teatr zmieniał siedziby i nazwy, przenosząc się z ulicy Nowogrodzkiej na plac Teatralny, oraz podlegał różnym reorganizacjom z Opery Warszawskiej stając się Teatrem Wielkim, a później Operą Narodową, Jerzy Węsławski trwał na swym miejscu przy tym samym orkiestrowym pulpicie. To z pewnością przypadek bez precedensu w historii polskiej muzyki – świadectwo talentu, ale i odpowiedzialności, dyscypliny oraz wielkiej pokory wobec sztuki, której ten wybitny wiolonczelista służył.
Zmarł 28 grudnia 1997 roku.

José Iturbi Baguena (28 listopada 1895 - 28 czerwca 1980) hiszpański dyrygent, pianista i klawesynista.

Jos_Iturbi_Bguena-hiszp.dyrygent_klawesynista_pianista1.jpg Jos_Iturbi_Bguena-hiszp.dyrygent_klawesynista_pianista.jpg

Urodził się w Walencji, w Hiszpanii. Iturbi pokazał talent do muzyki klasycznej w bardzo młodym wieku. Rozpoczął studia muzyczne w rodzinnej Walencji. Później przeniósł się do Paryża, by kontynuować studia z Victorem Staubą w konserwatorium w Paryżu  Podejął też studia z techniki gry na klawiaturze i interpretacji z klawesynistką Wandą Landowską. Jego światowe trasy koncertowe, począwszy około 1912 roku, były bardzo udane. Swój amerykański debiut w Nowym Jorku w 1929 roku. Iturbi zadebiutował jako dyrygent w Meksyku w 1933 roku. W 1936 roku został ranny w katastrofie lotniczej. Nie mógł sam grać, został więc dyrygentem w Rochester Philharmonic Orchestra w Rochester, Nowy Jork, gdzie pracował do 1944 roku. Wystąpił w kilku musicalach. Zmarł 28 czerwca 1980 roku.

Lalo Schifrin (właśc. Boris Schifrin) (ur. 21 czerwca 1932 w Buenos Aires) – argentyński kompozytor żydowskiego pochodzenia, pianista i dyrygent.

Lalo_Schifrin-argent.kompozytor_dyrygent1.jpg Lalo_Schifrin-argent.kompozytor_dyrygent.jpg

Najbardziej znany ze ścieżki dźwiękowej do filmu i serialu Mission: Impossible. Otrzymał 4 Nagrody Grammy i 6 nominacji do Oscara.

Boutonnat Lawrence (urodzony 14 czerwca 1961 w Paryżu) - muzyk, autor tekstów, producent i reżyser francuski.

Laurent_Pierre_Marie_Boutonnat-fr.kompozytor_reyser.jpg Laurent_Pierre_Marie_Boutonnat-fr.kompozytor_reyser1.jpg

Spośród piosenkarek upodobał sobie Mylene Farmer, tworzył dla niej teksty, muzykę, nagrywał videoclipy. Współpracował również z Alize czy Nathalie Cardone.

Maurice Marechal, urodzony w Dijon na 3 października 1892 i zmarł w Paryżu na 19 kwietnia 1964 - wiolonczelista francuski.

Maurice_Marechal-wirtuoz_wiolonczeli2.jpg

Po studiach w konserwatorium w swoim rodzinnym mieście, rozpoczął dalsze studia w 1905 roku w Konserwatorium Paryskim, gdzie uczył się przez 6 lat. W czasie I Wojny Światowej został wcielony do wojska, gdzie wspólnie z kilkoma muzykami dawał koncerty, głównie dla kadry oficerskiej (grał na wiolonczeli zrobionej ze skrzynek po amunicji przez wojskowych stolarzy). Po wojnie koncertował na całym świecie. W 1942 roku został mianowany profesorem w Conservatoire de Paris. Stanowisko piastował do 1963r.

Otto Klemperer (ur. 14 maja 1885 we Wrocławiu, zm. 6 lipca 1973 w Zurychu) – niemiecki dyrygent.

Otto_Klemperer-niem.dyrygent_kompozytor1.jpg Otto_Klemperer-niem.dyrygent1.jpg

Karierę rozpoczął w Niemczech, po dojściu do władzy NSDAP wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Prowadził orkiestrę w Los Angeles. W 1939 przeszedł ciężką operację mózgu, po której trzy lata nie dyrygował. Do pracy powrócił na dobre w 1947 – otrzymał stanowisko kierownika artystycznego i dyrygenta opery budapeszteńskiej. Najprawdopodobniej ekscentryczny sposób bycia spowodował opuszczenie w roku 1950 stolicy Węgier i wyjazd do Europy Zachodniej, gdzie dyrygował w wielu miejscach na zaproszenia, bez stałego angażu. W roku 1951 stan zdrowia Klemperera pogorszył się – po przebytym ataku mógł dyrygować jedynie na siedząco i tylko lewą ręką. Jednak podczas pewnego przedstawienia Don Juana Straussa w Kolonii dyrygent porwany wykonywanym dziełem nieoczekiwanie wstał z krzesła i jak dawniej zaczął dyrygować na stojąco. Od 1955 był głównym dyrygentem orkiestry Filharmoników Londyńskich; wraz z tym zespołem dokonał licznych nagrań, był także reżyserem przedstawień w Covent Garden Theatre w Londynie. Z działalności koncertowej zrezygnował w podeszłym wieku w 1972.

Pau Casals i Defilló znany także jako Pablo Casals (ur. 29 grudnia 1876 w Vendrell w Katalonii, zm. 22 października 1973 w San Juan w Portoryko) – kataloński wirtuoz wiolonczeli, kompozytor i dyrygent.

Pablo_Casals-hiszp.dyrygent_wirtuoz_kompozytor2.jpg Pablo_Casals.jpg

Wykształcony w konserwatoriach Barcelony i Madrytu. W Madrycie jego głównym profesorem był, uważany za założyciela hiszpańskiej szkoły wiolonczelistyki, wiolonczelista pochodzenia francusko-polskiego Victor Mirecki. W latach (1895-1898) Casals był solistą orkiestry Opery paryskiej. Zadebiutował w 1899 w Paryżu. Od 1905 roku rozpoczął działalność kameralisty, pracując z Jacquesem Thibaudem i Alfredem Cortotem.

Pozostawił po sobie wiele wartościowych nagrań solowych, muzyki kameralnej i orkiestrowych. Opuścił Hiszpanię w 1939 roku osiedlając się w Prades we francuskich Pirenejach.
Usprawnił technikę gry na wiolonczeli, jako pedagog wykształcił wielu wybitnych artystów, jak Gaspar Cassadó i Mstisław Rostropowicz. Z jego inicjatywy w latach (1950–1968) odbywały się znane festiwale bachowskie w Prades (Pireneje). W roku 1956 osiedlił się w San Juan (Portoryko), gdzie od 1957 organizował festiwale. W roku 1971 skomponował hymn pokoju dla ONZ. Komponował utwory instrumentalne i chóralne, np. Oratorium bożonarodzeniowe „The Manger”.

Sztuka Casalsa odznacza się niezrównaną techniką, plastyką interpretacji, w połączeniu z absolutną wiernością stylu i rzadkim uwielbieniem dla wykonywanych arcydzieł.

Robert Casadesusa (07 kwietnia 1899 - 19 września 1972) znanym XX-wieczny francuski pianista i kompozytor.

Robert_Casadesus-fr.pianista_kompozytor.jpg Robert_Casadesus-french_pianist_composer.jpg

Członek słynnej rodziny muzycznej, będąc bratankiem Henri Casadesus i Marius Casadesus, mąż Gaby Casadesus i ojca Jean Casadesus. Studiował tam w paryskim Konserwatorium u Louisa Diémera, następnie przeszedł do klasy Luciena Capeta. Początkowo grał w Capet Quartet), później koncertował po świecie, Od 1935r. mieszkał w USA i wykładał w Konserwatorium Amerykańskim w Fontainebleau. Casadesus był wykładowcą oraz czynnym pianistą praktycznie do końca życia.

Roger Huntington Sessions (28 grudnia 1896 - 16 marca, 1985), amerykański kompozytor, krytyk i nauczyciel muzyki.

Roger_Huntington_Sessions-am.kompozytor_krytyk_muzyk.jpg

Potomek Samuela Huntingtona, jednej z osób, które podpisały Deklarację Niepodległości. Roger od 14 roku życia studiował muzykę na Uniwersytecie Harvarda, a kiedy ukończył 18 lat, udał się na studia na Uniwersytecie Yale, gdzie pobierał nauki u Horatio Parkera i Ernesta Blocha. Po zakończeniu studiów zajął się komponowaniem, a później został wykładowcą w kilku uczelniach w USA. Nauczał praktycznie do kończ życia. Nagrodzony między innymi Nagrodą Pulitzera.

Sir James Galway (ur. 8 grudnia 1939 w Belfaście) - irlandzki flecista, nazywany "człowiekiem ze złotym fletem". Jest jednym z pierwszych flecistów, którzy zrobili kariery jako soliści.

Rodzina Galwaya zajmuje się muzyką od pokoleń. Miał opinię cudownego dziecka po wygraniu w wieku 10 lat konkursu muzycznego w Belfaście. Studiował w Royal College of Music w Londynie i Guidhall School of Music. W Paryżu był krótko uczniem Jeana-Pierre Rampala. Wygrał konkurs na głównego flecistę orkiestry Filharmoników Berlińskich i grał w tym zespole pod kierownictwem Herberta von Karajana od 1969 do 1975. Jego odejście i rozpoczęcie kariery solowej było dla wszystkich zaskoczeniem.

W krótkim czasie zyskał sławę światową. Specjaliści wskazując na źródła sukcesu Galwaya wymieniają zarówno wielki talent, jak i pracowitość, wykorzystywanie wszelkich środków technicznych, instynkt interpretacyjny. Galway ma w dorobku nagrania płytowe koncertów Mozarta, utworów J. S. Bacha, J. Ch. Bacha, Vivaldiego, Beethovena, Prokofjewa. W 1974 zawarł kontrakt na wyłączność nagrań z wytwórnią RCA, a w 1978 opublikował książkę An Autobiography. Królowa Elżbieta II nadała mu tytuł szlachecki w czerwcu 2001.

Sir Thomas Beecham (ur. 29 kwietnia 1879 w St Helens, zm. 8 marca 1961 w Londynie) – jeden z najbardziej wpływowych i znaczących brytyjskich dyrygentów epoki, biznesmen.

 

Pochodził z zamożnej rodziny, syn milionera Josepha Beechama i wnuk Thomasa Beechama. Studiował na University of Oxford, ale w dziedzinie muzyki był samoukiem. Twórca kilku brytyjskich orkiestr, w tym Beecham Symphony Orchestra, London Philharmonic Orchestra i Royal Philharmonic Orchestra. Odpowiadał za brytyjską premierę Śpiewaków norymberskich Richarda Wagnera, Elektry i Salome Richarda Straussa. W 1916 roku otrzymał rycerstwo, a po śmierci ojca odziedziczył tytuł baroneta. Od początku lat 20. XX wieku był w brytyjskim środowisku muzycznym dominującą postacią.

W 1959 roku napisał biografię Fredericka Deliusa, a w 1944 autobiografię "A Mingled Chime".

Vagn Gylding Holmboe (ur. 20 grudnia 1909 in Horsens, Jutlandia – zm. 1 września 1996 w Ramløse) duńskim kompozytor i nauczyciel, który pisał głównie w stylu neoklasycznym.

Vagn_Holmboe-duski_kompozytor2.jpg Vagn_Holmboe-duski_kompozytor1.jpg

W wieku 16 lat, zaczął naukę na Królewskiej Duńskiej Akademii Muzycznej w Kopenhadze. Studiował u Knuda Jeppesena (teoria) i Finna Hoffdinga (kompozycja). Po ukończeniu studiów w 1929 roku przeniósł się do Berlina, gdzie przez krótki okres pobierał dalsze nauki. Po przeprowadzce z powrotem do Danii w 1934 roku, uczył w różnych instytucjach, w tym w Królewskim Konserwatorium w Kopenhadze od roku 1950 do 1965 roku. Dorobek Holmboe składa się około 370 prac, w tym 13 symfonii, trzy symfonie kameralne, czterech symfonii na smyczki, 20 kwartetów smyczkowych, liczne koncerty, jednej opery i innych utworów.

Sir William Turner Walton (ur. 29 marca 1902 w Oldham, Anglia - zm. 8 marca 1983 w Ischii, Włochy) to brytyjski kompozytor muzyki poważnej oraz filmowej, oper, baletów, dzieł symfonicznych i wokalno-orkiestrowych, utrzymanych w tradycyjnej formie, autor muzyki do filmu Henryk V.

William_Walton-bryt.kompozytor.jpg

Od 1948 zamieszkały we Włoszech; wraz z Ralphem Vaughan-Williamsem i Benjaminem Brittenem uważany za jednego z najważniejszych brytyjskich twórców muzyki w XX wieku.

Wolfgang Rihm (urodzony 13 marca 1952 w Karlsruhe) – kompozytor niemiecki.

Rihm jest dyrektorem muzycznym Instytutu Muzyki Nowej i Mediów na Uniwersytecie Muzycznym Karlsruhe i był kompozytorem-rezydentem w Lucerne Festival i Festiwalu w Salzburgu.